Archiwum Goniec Poranny

Szukałem pracy w Polsce, ale trudno ją znaleźć – przyznaje Dariusz Maliszewski, student pierwszego roku administracji na WSAP. – Mam rodzinę w Stanach Zjednoczonych. Myślałem żeby wyjechać tam na wakacje. Gdzie mógłbym pracować? Może w barze? Może w budownictwie, przy wykończeniówce? – zastanawia się.

Dlatego, tak jak wielu jego kolegów i koleżanek, przyszedł na sobotnie targi “Pracuj i zwiedzaj”. Była to ich druga odsłona, adresowana do studentów zaocznych. Pierwszą, wtorkową, zorganizowano z myślą o studentach dziennych.

- To już praktycznie ostatni moment, żeby zainteresować się wyjazdami wakacyjnymi – mówi Gabriela Radulska z biura karier Wyższej Szkoły Administracji Publicznej na Dojlidach. Dlaczego? Bo rekrutacja osób chętnych do wyjazdu najczęściej kończy się w marcu, najpóźniej w kwietniu.

Wyjazdy na imprezy “Work & Travel” zachwala Anna Ościłowska z firmy CCUSA.

- Studenci mogą skorzystać z dwóch programów. Pierwszy to obozy letnie, na których pracuje się jako nauczyciel lub instruktor. Drugi – typowa praca zarobkowa, na przykład w branży turystycznej – mówi Anna Ościłowska.

Dodaje też, że wakacyjny wyjazd jest doskonałą okazją do poznania nowych przyjaciół oraz – a może przede wszystkim – podszlifowania języka.

Autor artykułu: Andrzej Kłopotowski

Najgorzej było i jest jednak na chodnikach. Drogowcy sprzątający ulice, zrzucali na nie śnieg. Pokonanie przejścia dla pieszych było problemem. Trzeba było przeskakiwać przez zaspy śniegu.

Tak było między innymi przy ulicach Legionowej i Skłodowskiej. Kłopoty mieli też pasażerowie autobusów. Trudno było wyjść ze “sto dwójki” przy placu Uniwersyteckim. Tutaj na chodniku była zaspa.

- Tam gdzie jeździłem rano nie były odśnieżone ulice. O postojach nie wspomnę. Tam leżała gruba warstwa śniegu. Sami musieliśmy sobie radzić – mówi jeden z taksówkarzy.

- A nam się zima podoba – mówi para, którą spotkałem przy sądzie okręgowym. – Ale chodniki powinny być odśnieżone.

Od rana do poradni ortopedycznej zgłosiło się kilkadziesiąt osób. Jak mówią lekarze przypadków zwichnięć, złamań i stłuczeń jest dużo więcej niż dotychczas. Apelują do pieszych o ostrożność.

Autor artykułu:

Podopieczne Natalii Tobolskiej ciągle liczą się w walce o I ligę. W czym tkwi sekret udanych występów akademiczek?

- Gramy bez presji wyniku, dla własnej przyjemności. Dzięki temu w drużynie jest bardzo dobra atmosfera. Ciekawym przeżyciem jest także praca z trenerem kobietą. Na pewno lepiej rozumie nasze potrzeby – wyjaśnia Gosko.

Siatkarki zdają sobie jednak sprawę, że stać je na jeszcze lepsze wyniki.

- Miałyśmy kilka wpadek, przegranych meczów, które spokojnie powinnyśmy rozstrzygnąć na swoją korzyść. Oczywiście, robimy co możemy, ale czasami mamy problem ze zrozumieniem się z rozgrywającymi. Cały czas trenuję z pierwszym zespołem, a w II lidze tylko gram mecze. Na pewno stać mnie na dużo więcej, szczególnie w ataku – mówi Kulik.

Zakochana w siatkówce

Przed sezonem obie zawodniczki liczyły na grę w ekstraklasie. Działacze PRONAR ZETO ASTWA AZS Białystok postawili jednak na siatkarki z zewnątrz.

- Nie spodziewałam się, że będą aż tak duże przetasowania w składzie. Z jednej strony cieszę się, że cały czas gram w II lidze i nie siedzę na ławce w LSK, ale z drugiej strony, fajnie byłoby pograć trochę w ekstraklasie. Widocznie nie dorosłam jeszcze do tego poziomu. Kocham siatkówkę, więc tak czy inaczej nie zamierzam rezygnować z czegoś, co daje mi tyle radości – mówi smutno Gosko.

- Ciężko trenuję i mam nadzieję, że trener da mi jeszcze szansę zagrania wśród najlepszych zespołów w kraju. Na pewno będę cierpliwie czekać – dodaje bardziej optymistycznie Kulik.

Słabiej na wyjeździe

WSWFiT BTPS wymieniany jest w gronie głównych kandydatów do awansu. Obie zawodniczki ostrożnie podchodzą jednak do dalszej części sezonu.

- Na razie nikt z nas nie wspomina o wygraniu ligi. Chcemy odnieść jak najwięcej zwycięstw i dopiero wtedy powinny zacząć się rozmowy o naszej przyszłości – mówi Gosko.

Co najszybciej wymaga poprawy w grze drugoligowej ekipy?

- Myślę, że dużo lepiej możemy grać w bloku. A przestoje w grze? Takie są kobiety. Wiem, że jak się wygrywa dwa sety, to wszyscy oczekują także zwycięstwa w trzecim. To wina naszej natury, ale i koncentracji. Z jednej strony gra bez obciążeń bardzo pomaga, ale z drugiej, gdy nie ma jasno określonych celów łatwo o rozluźnienie – ocenia Gosko. – Na pewno lepiej możemy grać na wyjeździe. Kilka punktów na obcym terenie już nam uciekło – kończy Kulik.

Autor artykułu: Adam Gruberski

Trudno mi mówić o szczegółach dotyczących projektu placu, bo znam go bardzo ogólnie, ale chciałbym, aby Białystok miał swoją przestrzeń miejską. I żeby była ona gotowa na Dni Białegostoku – mówi Tadeusz Truskolaski, prezydent miasta.

Tego samego zdania jest projektant Rynku, który z planami walczy niemal dwa lata. Jego projekt, wskutek ciągłych zmian koncepcji, dyktowanych a to przez radnych, a to przez urzędników, przechodził kolejne zmiany. Od Rynku Kościuszki jako placu zamkniętego dla ruchu kołowego, po Rynek z zamkniętą dla aut ulicą Suraską. Od placu bez drzew, ale z tak zwaną wagą miejską (nowoczesny budynek nawiązujący do tego, który przed wojną stał przed Ratuszem) po plac ze szpalerem kasztanowców i już bez wagi.

- Już w czwartek przedstawię prezydentowi wszystkie gotowe wersje projektu. Jeżeli mamy zdążyć z realizacją Rynku Kościuszki do czerwca, to trzeba na coś się zdecydować. I to natychmiast, żeby ostatecznie zamknąć dokumentację najdalej w ciągu kilku tygodni – uważa Zenon Zabagło, szef pracowni architektonicznej Atelier Zetta.

Potem projektanta i inwestora, jakim za blisko cztery miliony złotych ma być miasto, czeka jeszcze przeprawa przez wszelkie formalności, łącznie ze zgodą wojewódzkiego konserwatora zabytków. A ten w ubiegłym roku, za sprawą negatywnej opinii Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków, wizję architektoniczną Zenona Zabagły blokował.

Tymczasem pod koniec ubiegłego roku białostoczanie zobaczyli, jak może wyglądać Rynek Kościuszki. Miasto zakończyło przebudowę nawierzchni ulicy i chodnika po północnej stronie rynku. Reszta została niezmieniona. Mieszkańcy zgodnie mówią, że trzeba coś z tym zrobić.

- Ten plac trzeba wyremontować. Przecież to miejsce ma upiększać Białystok, a nie tak jak teraz, szpecić – mówi Dariusz Janiuk.

- Teraz ten plac nie jest wizytówką. Trzeba go poprawić. Wyciąć trochę krzaków i dodać ławeczki oraz latarnie – dodaje Agnieszka Marczyk.

Autor artykułu: Rafał Malinowski

Zniesienie znaczków skarbowych miało uprościć załatwianie spraw administracyjnych, takich jak na przykład uzyskanie aktu małżeństwa. Nowe prawo obowiązuje od początku tego roku, ale w miejsce starych problemów pojawiły się nowe.

- Kupiłam w zeszłym roku znaczki skarbowe, które teraz nadają się tylko na makulaturę i nie mogę ich nigdzie zwrócić – powiedziała nam Czytelniczka.

- Chyba powinien być jakiś sposób, żeby pozbyć się tych nieprzydatnych zapasów?

Według Ministerstwa Finansów, na pieniądze za niewykorzystane znaczki mogą liczyć jedynie przedsiębiorcy prowadzący punkty ich sprzedaży.

Nie wszyscy wiedzą też, że znaczki skarbowe zostały zniesione i teraz do załatwienia spraw urzędowych potrzebny jest dowód wniesienia opłaty skarbowej.

- Zdarzyło się nam już kilka razy, że otrzymaliśmy podania z naklejonymi znaczkami skarbowymi – tłumaczy Zofia Zienckowska, zastępca naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w Białymstoku.

Ustawa o opłacie skarbowej, która zniosła znaczki, nie przewidziała okresu przejściowego, w którym można by wnosić opłaty na dwa sposoby (gotówką i w znaczkach). Nie było też czasu na poinformowanie ludzi o zmianach. Tymczasem bez dowodu wpłaty urzędnicy nie mogą zająć się naszą sprawą.

- Problemy sprawiają też opłaty wnoszone przez internet – dodaje Zienckowska. – Nie wiadomo bowiem, jak udowodnić, że taka opłata miała miejsce. Jak na razie musimy to sprawdzać za każdym razem w wydziale finansów. Moim zdaniem, nie mamy w związku ze zmianami zbyt wielkich trudności.

Czy urzędy starają się ułatwić życie klientom?

- Opłaty można wnieść u nas na miejscu, ponieważ otworzyliśmy specjalny punkt – mówi Marian Hodun, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Białymstoku.

Kolejnym problemem są niejasno sformułowane przepisy o opłatach. Od początku tego roku opłaty pobiera się od każdej decyzji administracyjnej. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej uważa jednak, że z opłat zwolnione są decyzje socjalne, czyli np. ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych. Może się więc zdarzyć, że przy tej samej sprawie dowód wpłaty będzie czasem potrzebny, a czasem nie. Urzędy czekają na szczegółowe rozporządzenia Ministerstwa Finansów.

Autor artykułu: Ewa Wyrwas

Piłkarze Jagiellonii pracują nad formą w górach już od pięciu dni. Podopieczni trenera Ryszarda Tarasiewicza głównie biegają i ćwiczą na siłowni. Zajęcia są dość monotonne, ale jagiellończycy mają świadomość, że na tym etapie przygotowań nie może być inaczej.

- Jest czas na bieganie i jest czas na granie. Na razie musimy robić to pierwsze. Tak wygląda specyfika przygotowań do rundy wiosennej. Musimy się z tym pogodzić – mówi Ernest Konon.

Klimat pomaga

Zawodnicy przyznają, że nie za bardzo jest o czym opowiadać, bo każdy dzień podporządkowany jest ćwiczeniom, po których wszyscy mają ochotę już tylko na odpoczynek.

- Na nudę nie narzekam. Jestem nowy w drużynie, więc staram się jak najbardziej dotrzeć z resztą chłopaków. Kilku z nich już znałem, więc nie było mi tak trudno przełamać pierwsze lody – wyznaje Rafał Naskręt.

Były zawodnik Śląska Wrocław miał okazję być już wcześniej w Zieleńcu, kiedy drużynę z Dolnego Śląska prowadził duet Tarasiewicz – Waldemar Tęsiorowski.

- Można powiedzieć, że oba te zgrupowania wyglądają dość podobnie. Trener ma swoje metody i teraz również je stosuje. To dobre miejsce na budowanie formy.

Tutejszy klimat ma pozytywne właściwości i sądzę, że to przyniesie porządne efekty. Odczuwamy lekkie zmęczenie treningami, ale to normalne – dodaje Naskręt.

W cieniu tragedii

W trakcie zgrupowania w Zieleńcu trener Tarasiewicz przeżył osobistą tragedię – zmarł mu ojciec. Mimo to nie opuścił obozu i nadal prowadzi zajęcia.

- Wiemy, że to dla niego ogromny cios. Złożyliśmy mu kondolencje. To jego prywatne sprawy i robi wszystko, aby nie wpływały na przebieg obozu. Mimo tej sytuacji stara się normalnie prowadzić zajęcia – dodaje Konon.

Autor artykułu: (salim)

Słyszałam o rodzinie Kobeszków, którzy się spalili. Chciałam im powiedzieć, żeby się nie załamywali, bo żyją. Dookoła jest dużo ludzi o gorących sercach, pomogą – Irena Molska wie, co mówi. Przeżyła dwa pożary domu. Ostatni – pięć lat temu.

Dobrzy ludzie, tak ich nazywa: pan Antoni, pan Tadzio, pan Leszek, niektórych nazwisk nawet nie pamięta, sąsiedzi; oni wszyscy pomogli jej rodzinie odbudować dom i stanąć na nogach. Nawet z zagranicy ludzie przysyłali paczki, pieniądze. Do tej pory zresztą przysyłają.

Lęk przed ogniem pozostał

- To nie jest tak, że się wszystko szybko zapomina i już – pani Irena kręci głową. Parzy kawę w swojej ukochanej, przestronnej kuchni, z której ma piękny widok na ścianę lasu. Mieszka w dzikiej głuszy, na kolonii wsi Nowosiółki w powiecie siemiatyckim. Do najbliższych sąsiadów ma kilometr, ale nigdy by się stąd nie wyprowadziła. Nie myślała o tym nawet po drugim pożarze. W kuchni stoi ogromny, drewniany stół. Musi się przy nim pomieścić 12 osób: ona, mąż i dziesięcioro dzieci.

- To wraca, nawet przy wigilii. Siedzimy sobie, jemy i nagle zaczynamy o tym rozmawiać, widzimy ogień przed oczami – opowiada pani Irena.

- Zimne ognie kupiłam. Myślałam, że się dzieci ucieszą, ale nie pozwoliły nawet ich zapalić: “Aj, mamo, lepiej nie” – mówiły – “Jeszcze się gdzieś coś zaprószy”. Albo jest taki lęk, kiedy światło nagle zgaśnie. Raz, jak wydawało mi się, że coś jest nie tak z ogrzewaniem, to kazałam w panice uciekać wszystkim na dwór.

Po starym domu zostały tylko fundamenty. Stoi tam teraz szopa. Często, gdy pani Irena przechodzi obok, czuje niepokój.

Cały dach był w ogniu

Pożar wybuchł w nocy, piątego grudnia, pięć lat temu. Spała i wydawało się jej, że coś chodzi po dachu. “Koty?” – pomyślała. Wstała zobaczyć, otworzyła drzwi wejściowe, zrobił się przeciąg, dym uderzył ją w twarz. Krzyknęła tylko: “Pożar!”.

Obudziła męża: “Ratuj dzieci!” i pobiegła do sąsiadów. Tak jak stała, po śniegu, w jednej koszuli, na bosaka. Odwróciła się, zobaczyła, jak mąż wrzuca dzieci w słomę. Cały dach był w ogniu. Ten kilometr przebiegła błyskiem, zadzwoniła po straż. Nie mogli w tę głuszę trafić, a kiedy przyjechali, nie było już co ratować. Kilka razy chodzili do stodoły z latarką policzyć, czy aby są wszystkie dzieci, czy nikt się nie spalił.

- Rano znalazłam w popiele kilka nadpalonych zdjęć dziewczynek, tylko to nam zostało – opowiada pani Irena.

- Strażacy jeszcze w nocy zawieźli dzieci do ośrodka w Bacikach Średnich. Mieszkały tam pół roku. Opiekowała się nimi najstarsza Marcela, chodziła wtedy do ostatniej klasy gimnazjum. Tęskniły bardzo, szczególnie Madzia, najmłodsza. Miała dużo rozmów z psychologiem, ale do tej pory cierpi na bezsenność, pewnie po tym pożarze. Ludzie pomagali nam bardzo; co kto mógł, oddawał, nawet ciepłe jedzenie nam przynosili. Przez dwa tygodnie mieszkaliśmy z mężem u sąsiadów, nigdy nic za to nie chcieli. Na święta Bożego Narodzenia straż załatwiła nam wyjazd do Kobylej Góry, do pensjonatu Maciejanki. Nawet prezenty dostaliśmy, ale co to za święta były… Smutne bardzo. Potem z mężem zamieszkaliśmy w szopie.

Ogrzewaliśmy się piecykiem na gaz i sprzątaliśmy zgliszcza. Bardzo nam pomogły media, prosząc o pomoc dla nas.

Zbuduję wam dom

I pewnego dnia w nowosiólskiej głuszy zjawił się pan Antoni Tararuń. Nie potrafił sam tam trafić, więc zajechał do Bacik i chłopiec Molskich go przyprowadził.

- Chciałam już przez media poprosić, żeby ktoś nam odstąpił drewnianą, starą chatkę. Myślałam: przeciągniemy ją, urządzimy, i jakoś to będzie, a pan Antoni powiedział: “Zrezygnujcie, postawię wam dom” – pani Irena na początku nie uwierzyła. Gdy wiosną przyjechali robotnicy, rozstawili na polu namioty i zaczęli coś kopać, dopiero wtedy pomyślała, że to się może ziścić. Zaczęli budować w maju. W listopadzie cała rodzina Molskich wprowadziła się do nowego, murowanego domu.

Dzieci nie wychodziły z łazienki

Na wprowadzenie zrobili wielką fetę, bo jak ludziom nie podziękować. Przyjechali wszyscy, co pomagali, ludzie z wioski, pan Antoni, strażacy, media. Od razu złożyli życzenia, bo u Molskich pojawiło się maleńkie dziecko. Pani Irena poszła do lekarza, bo kiedy biegła w tę straszną noc na bosaka do sąsiadów, odmroziła sobie nogi i ciągle jakoś źle się czuła. Ale okazało się, że to nie choroba czy stres, tylko ciąża. Wkrótce urodził się Kubuś.

Pani Irena pamięta, jak chodziła po nowym domu: na dole duża jadalnia z kuchnią, pokój i hol, na górze trzy sypialnie. Nie marzyła nawet, że kiedyś będzie miała taki piękny dom. Dotykała pomalowanych świeżo ścian, sprawdzała centralne ogrzewanie, siedziała godzinami nad kuchenką gazową. Wcześniej, latem, gotowała na podwórku. A dzieci to po prostu nie wychodziły z łazienki. W starym domu myły się w misce, nie miały bieżącej wody. Teraz od rana do wieczora puszczały wodę i chlapały się w wannie.

Najpierw dzieci wprowadziły się na górkę. Pierwsze meble przywiózł pan Antoni. Szafa od niego służy do dziś. Pani Irena z mężem spała na początku na podłodze, na materacu, który też podarowali im ludzie. Było też trochę zawiści o ten piękny dom.

- Ale co tam, to drobiazg. A wie pani, że wszyscy moi chłopcy chcą być strażakami? Tomek, najstarszy, nawet chodził na rozmowy, ale ostatecznie dostał się do Straży Granicznej, za to młodsi ciągle mówią, że będą gasić pożary.

Autor artykułu: Urszula Dąbrowska

Rywal w dotychczasowych spotkaniach zgromadził zaledwie jeden punkt więcej od ekipy Słonecznego Stoku i wydaje się być w zasięgu podopiecznych Marcina Jarkowskiego.

- To drugie spotkanie z rzędu, które gramy na wyjeździe. Przeciwnik jest mocny, ale liczymy chociaż na remis. Czujemy się bardzo dobrze i wierzę, że stać nas na dobry wynik – przyznaje szkoleniowiec Słonecznego Stoku.

Znacznie łatwiejsze zadanie czeka lidera pierwszoligowych rozgrywek. Zawodnicy UKS Baruch WSFiZ Dojlidy podejmą ITR Iława. Podopieczni Piotra Napiórkowskiego nie powinni mieć problemów ze zdobyciem kompletu punktów. W pierwszej rundzie białostoczanie pewnie pokonali iławian na ich terenie 7:3.

PROGRAM 12. KOLEJKI
Sobota:
UKS Baruch WSFiZ Dojlidy – ITR Iława
Stegny Wyszogród – MOKS Słoneczny Stok
AZS-AWFiS Gdańsk – GKS Sierakowice
Elektryk Toruń – Olimpia II Grudziądz
Flota Świnoujście – Pogoń Lębork

Autor artykułu: (salim)