Archiwum Goniec Poranny

Obraz Floriana Henckel-Donnersmarcka w warstwie formalnej jest skrzyżowaniem filmu szpiegowskiego i melodramatu. Co gorsza, cechy gatunkowe przeniknęły też do sfery ideologii. W efekcie film zaludniają postaci niemożliwie romantycznych kochanków i tajnych agentów z ludzką twarzą, dokonujący wyczynów na miarę J-23 (młodej i bardzo młodej publiczności wyjaśniamy, że taki kod miał Hans Kloss ze “Stawki większej niż życie”). W tej menażerii papierowych gigantów zabrakło ludzi z krwi i kości. Może właśnie dlatego udaje się (w filmie) obronić przewrotną tezę, że – co prawda – Niemcy z NRD zasługują na miano posłusznych wykonawców rozkazów komunistycznej władzy, ale wszystko to dlatego, że… byli dobrymi ludźmi.

Źli, bo… dobrzy

Wzorcowym przykładem złego, bo dobrego człowieka, jest agent Stasi (odpowiednik polskiej SB). Łamie ludzi, dręczy ich psychicznie i fizycznie w czasie przesłuchań, ale te wszystkie sadystyczne zabawy spływają po jego czystej duszy jak woda po kaczce. A to dlatego, że w dręczeniu ludzi nie znajduje przyjemności – on służy sprawie najlepiej, jak umie. Do prześladowanych przez siebie osób nie żywi żadnej osobistej urazy. Traktuje je jak zagrożenie dla władzy, dla partii, której ślubował być tarczą i mieczem. Prywatnie jest skromny jak mnich – nie ma życia osobistego, wszystko oddał służbie. Choć postępuje bez-względnie, choć niszczy ludziom życie, to trudno oskarżyć go o złe intencje. I reżyser tego nie robi. Bo jak oskarżać człowieka, który wierzy w to, co robi i stara się swoją pracę wykonywać możliwie jak najlepiej? W Polsce być może budziłby odrazę – dla Niemca (wnioskuję tylko na podstawie filmu) może być osobnikiem godnym szacunku.

Podobnie kuriozalna jest konstrukcja postaci pary kochanków, których podsłuchuje nasz “dobry agent”. Christa-Maria Sieland, aktorka, i Georg Dreyman, dramaturg, starają się nie narażać władzy. Oboje flirtują z systemem: on jest bezpiecznym reżimowym dramaturgiem, ona sypia z ministrem. Cena, jaką płacą za możliwość uprawiania zawodu i dostatnie życie, jest wysoka, ale jakimś cudem nie wpływa niszcząco na ich psychikę. Co prawda ona kupczy swoim ciałem, jest lekomanką i podpisuje zobowiązanie do współpracy, ale dalej jest zdolna do romantycznej miłości, do szczerych porywów serca. Podobnie jej wybranek: nie traci poetyckiej weny, a zmysł moralny mu się nie przytępia. Po samobójczej śmierci prześladowanego przez władzę (zakaz wykonywania zawodu aktora) przyjaciela pisze krytyczny tekst, który zostaje opublikowany w demokratycznej RFN.

Naiwność czy nieudolność?

Oglądając “Życie na podsłuchu”, co chwila trzeba mierzyć się z pytaniem, czy mamy do czynienia z naiwnością, czy warsztatową nieudolnością debiutanta. Niby czytelna jest intencja Henckel-Donnersmarcka, by pokazać, że nawet w warunkach totalnej inwigilacji ludzie mogą i zachowują humanitarne odruchy, że uginanie się pod presją ma granice i nie zawsze prowadzi do moralnej deprawacji. Jednak nieporadny sposób realizacji zamienił tę ideę w karykaturę. Film odrzuca sztucznością, razi koturnowym aktorstwem, irytuje pokracznym wywodem intelektualnym. Jeżeli nawet taka historia zdarzyła się naprawdę, to w filmie wygląda kompletnie niewiarygodnie.

Po wszystkich nagrodach i nominacjach próbowano wokół “Życia na podsłuchu” sprowokować szerszą dyskusję. Niewiele z tego wyszło. Nic dziwnego. Jeżeli o czymś warto dyskutować w związku z tym filmem, to raczej o jego formie niż treści – raczej o karierze niewspółmiernej do jakości niż o etycznych dylematach Niemców z NRD.

Autor artykułu:
Jerzy Szerszunowicz

Szukałem pracy w Polsce, ale trudno ją znaleźć – przyznaje Dariusz Maliszewski, student pierwszego roku administracji na WSAP. – Mam rodzinę w Stanach Zjednoczonych. Myślałem żeby wyjechać tam na wakacje. Gdzie mógłbym pracować? Może w barze? Może w budownictwie, przy wykończeniówce? – zastanawia się.

Dlatego, tak jak wielu jego kolegów i koleżanek, przyszedł na sobotnie targi “Pracuj i zwiedzaj”. Była to ich druga odsłona, adresowana do studentów zaocznych. Pierwszą, wtorkową, zorganizowano z myślą o studentach dziennych.

- To już praktycznie ostatni moment, żeby zainteresować się wyjazdami wakacyjnymi – mówi Gabriela Radulska z biura karier Wyższej Szkoły Administracji Publicznej na Dojlidach. Dlaczego? Bo rekrutacja osób chętnych do wyjazdu najczęściej kończy się w marcu, najpóźniej w kwietniu.

Wyjazdy na imprezy “Work & Travel” zachwala Anna Ościłowska z firmy CCUSA.

- Studenci mogą skorzystać z dwóch programów. Pierwszy to obozy letnie, na których pracuje się jako nauczyciel lub instruktor. Drugi – typowa praca zarobkowa, na przykład w branży turystycznej – mówi Anna Ościłowska.

Dodaje też, że wakacyjny wyjazd jest doskonałą okazją do poznania nowych przyjaciół oraz – a może przede wszystkim – podszlifowania języka.

Autor artykułu: Andrzej Kłopotowski

Czy jutro radni sejmiku wybiorą zarząd województwa? Tak przynajmniej twierdzą przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości. To byłby nie lada sukces, bo już dwa miesiące próbują i nic.

Poważne rozmowy w PO

- Na ponad dziewięćdziesiąt procent we wtorek będzie zarząd – zdradził “Porannemu” jeszcze w ubiegłym tygodniu Krzysztof Tołwiński, który za przejście na stronę PiS ma być wyrzucony z Polskiego Stronnictwa Ludowego (funkcji kierowniczych już został pozbawiony).

Dobrej myśli jest także marszałek elekt Bogusław Dębski. – Zarząd zostanie powołany. Od ostatniej sesji (czyli od 16 stycznia – przyp. red.) prowadziliśmy wiele rozmów z przedstawicielami różnych ugrupowań. Przygotowaliśmy wiele wariantów i myślę, że któryś z nich zostanie zaakceptowany przez większość radnych – twierdzi Bogusław Dębski.

Ale ani o wariantach, ani o tym, kto mógłby je poprzeć nie chce rozmawiać. Jak się dowiedzieliśmy, podobno skład zarządu, który jutro zaproponuje Dębski, ma poprzeć co najmniej dwóch członków z klubu Platformy Obywatelskiej: Jacek Piorunek i Cezary Cieślukowski.

Sprawa jest najwidoczniej poważna. W sobotę do Łomży, gdzie mieszka Piorunek, wybrali się sami szefowie podlaskiej i białostockiej Platformy: Robert Tyszkiewicz i Jarosław Dworzański. Mieli z radnym przeprowadzić poważną rozmowę (Cieślukowski od kilku dni jest za granicą na urlopie). Piorunek musiał tłumaczyć się nie tylko z pogłosek, ale także z wywiadu dla łomżyńskiego tygodnika “Kontakty”, w którym stwierdził, że jest w stanie opuścić klub PO.

- Ci panowie muszą sobie zdawać sprawę z tego, że jeśli będą głosować inaczej niż przewiduje strategia PO, czeka ich taki sam los jak Krzysztofa Tołwińskiego. Nie będziemy tolerować zdrajców w swoich szeregach – ostrzega Jarosław Dworzański. – Na szczęście, po rozmowach, jakie przeprowadziliśmy z jednym i z drugim (z Cieślukowskim telefonicznie – przyp. red.) nie spodziewam się, aby doszło do jakiejś niespodzianki we wtorek. Myślę, że będą głosować jak cała reszta PO.

Nie zdradzam, nie szantażuję

Jacek Piorunek zarzeka się, że choć prowadził rozmowy z różnymi politykami Prawa i Sprawiedliwości, także z szefem podlaskiego ugrupowania Krzysztofem Putrą (bo jak wyjaśnia, to jego kolega sprzed lat), to nie zdradzi Platformy. - Żadnych deklaracji nikomu nie składałem. A niektórzy widocznie szukają sensacji – komentuje Piorunek.

Co więc miał na myśli, mówiąc “Kontaktom”, że rozważa opuszczenie klubu PO?
- W różnych wersjach zarządu, proponowanych zarówno przez PiS, jak i PO, nie ma żadnego przedstawiciela z okręgu łomżyńskiego. Nie chcę nikogo zdradzać ani szantażować, ale jeśli na siłę będzie się promowało tylko ludzi z Białegostoku i Suwałk, nie wykluczam, że odejdę z klubu Platformy – wyjaśnia Piorunek. – Może się tak stać, że wspólnie z kolegami z PiS z mego okręgu połączymy siły, by walczyć o Łomżę. Bo my w Łomży nie dzielimy się na partie, nie mamy do siebie urazy. Chcemy jak najlepiej dla naszego regionu – dodaje.
Cezary Cieślukowski zaprzecza pogłoskom, że ma przejść na stronę PiS.

- Myślę, że niektórzy przedstawiciele tej partii specjalnie rozpuszczają plotki, by w Platformie powstała atmosfera podejrzliwości. Czekam na propozycje Prawa i Sprawiedliwości, ale takie, które dadzą szansę na stworzenie koalicji PO-PiS – mówi.

Autor artykułu: Joanna Dargiewicz

Najgorzej było i jest jednak na chodnikach. Drogowcy sprzątający ulice, zrzucali na nie śnieg. Pokonanie przejścia dla pieszych było problemem. Trzeba było przeskakiwać przez zaspy śniegu.

Tak było między innymi przy ulicach Legionowej i Skłodowskiej. Kłopoty mieli też pasażerowie autobusów. Trudno było wyjść ze “sto dwójki” przy placu Uniwersyteckim. Tutaj na chodniku była zaspa.

- Tam gdzie jeździłem rano nie były odśnieżone ulice. O postojach nie wspomnę. Tam leżała gruba warstwa śniegu. Sami musieliśmy sobie radzić – mówi jeden z taksówkarzy.

- A nam się zima podoba – mówi para, którą spotkałem przy sądzie okręgowym. – Ale chodniki powinny być odśnieżone.

Od rana do poradni ortopedycznej zgłosiło się kilkadziesiąt osób. Jak mówią lekarze przypadków zwichnięć, złamań i stłuczeń jest dużo więcej niż dotychczas. Apelują do pieszych o ostrożność.

Autor artykułu:

Podopieczne Natalii Tobolskiej ciągle liczą się w walce o I ligę. W czym tkwi sekret udanych występów akademiczek?

- Gramy bez presji wyniku, dla własnej przyjemności. Dzięki temu w drużynie jest bardzo dobra atmosfera. Ciekawym przeżyciem jest także praca z trenerem kobietą. Na pewno lepiej rozumie nasze potrzeby – wyjaśnia Gosko.

Siatkarki zdają sobie jednak sprawę, że stać je na jeszcze lepsze wyniki.

- Miałyśmy kilka wpadek, przegranych meczów, które spokojnie powinnyśmy rozstrzygnąć na swoją korzyść. Oczywiście, robimy co możemy, ale czasami mamy problem ze zrozumieniem się z rozgrywającymi. Cały czas trenuję z pierwszym zespołem, a w II lidze tylko gram mecze. Na pewno stać mnie na dużo więcej, szczególnie w ataku – mówi Kulik.

Zakochana w siatkówce

Przed sezonem obie zawodniczki liczyły na grę w ekstraklasie. Działacze PRONAR ZETO ASTWA AZS Białystok postawili jednak na siatkarki z zewnątrz.

- Nie spodziewałam się, że będą aż tak duże przetasowania w składzie. Z jednej strony cieszę się, że cały czas gram w II lidze i nie siedzę na ławce w LSK, ale z drugiej strony, fajnie byłoby pograć trochę w ekstraklasie. Widocznie nie dorosłam jeszcze do tego poziomu. Kocham siatkówkę, więc tak czy inaczej nie zamierzam rezygnować z czegoś, co daje mi tyle radości – mówi smutno Gosko.

- Ciężko trenuję i mam nadzieję, że trener da mi jeszcze szansę zagrania wśród najlepszych zespołów w kraju. Na pewno będę cierpliwie czekać – dodaje bardziej optymistycznie Kulik.

Słabiej na wyjeździe

WSWFiT BTPS wymieniany jest w gronie głównych kandydatów do awansu. Obie zawodniczki ostrożnie podchodzą jednak do dalszej części sezonu.

- Na razie nikt z nas nie wspomina o wygraniu ligi. Chcemy odnieść jak najwięcej zwycięstw i dopiero wtedy powinny zacząć się rozmowy o naszej przyszłości – mówi Gosko.

Co najszybciej wymaga poprawy w grze drugoligowej ekipy?

- Myślę, że dużo lepiej możemy grać w bloku. A przestoje w grze? Takie są kobiety. Wiem, że jak się wygrywa dwa sety, to wszyscy oczekują także zwycięstwa w trzecim. To wina naszej natury, ale i koncentracji. Z jednej strony gra bez obciążeń bardzo pomaga, ale z drugiej, gdy nie ma jasno określonych celów łatwo o rozluźnienie – ocenia Gosko. – Na pewno lepiej możemy grać na wyjeździe. Kilka punktów na obcym terenie już nam uciekło – kończy Kulik.

Autor artykułu: Adam Gruberski

Piłkarze Jagiellonii pracują nad formą w górach już od pięciu dni. Podopieczni trenera Ryszarda Tarasiewicza głównie biegają i ćwiczą na siłowni. Zajęcia są dość monotonne, ale jagiellończycy mają świadomość, że na tym etapie przygotowań nie może być inaczej.

- Jest czas na bieganie i jest czas na granie. Na razie musimy robić to pierwsze. Tak wygląda specyfika przygotowań do rundy wiosennej. Musimy się z tym pogodzić – mówi Ernest Konon.

Klimat pomaga

Zawodnicy przyznają, że nie za bardzo jest o czym opowiadać, bo każdy dzień podporządkowany jest ćwiczeniom, po których wszyscy mają ochotę już tylko na odpoczynek.

- Na nudę nie narzekam. Jestem nowy w drużynie, więc staram się jak najbardziej dotrzeć z resztą chłopaków. Kilku z nich już znałem, więc nie było mi tak trudno przełamać pierwsze lody – wyznaje Rafał Naskręt.

Były zawodnik Śląska Wrocław miał okazję być już wcześniej w Zieleńcu, kiedy drużynę z Dolnego Śląska prowadził duet Tarasiewicz – Waldemar Tęsiorowski.

- Można powiedzieć, że oba te zgrupowania wyglądają dość podobnie. Trener ma swoje metody i teraz również je stosuje. To dobre miejsce na budowanie formy.

Tutejszy klimat ma pozytywne właściwości i sądzę, że to przyniesie porządne efekty. Odczuwamy lekkie zmęczenie treningami, ale to normalne – dodaje Naskręt.

W cieniu tragedii

W trakcie zgrupowania w Zieleńcu trener Tarasiewicz przeżył osobistą tragedię – zmarł mu ojciec. Mimo to nie opuścił obozu i nadal prowadzi zajęcia.

- Wiemy, że to dla niego ogromny cios. Złożyliśmy mu kondolencje. To jego prywatne sprawy i robi wszystko, aby nie wpływały na przebieg obozu. Mimo tej sytuacji stara się normalnie prowadzić zajęcia – dodaje Konon.

Autor artykułu: (salim)